W 1923 roku pełnił służbę w 3 pułku lotniczym w Poznaniu, w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 46 lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. W lipcu 1924 roku został dowódcą 15 eskadry myśliwskiej w Poznaniu i dowodził nią do czasu jej przemianowania na 112 eskadrę myśliwską w marcu 1925 roku. 1 grudnia 1924 roku awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 15. lokatą. W 1932 roku był pomocnikiem attaché wojskowego w Paryżu, pułkownika dyplomowanego Jerzego Ferek-Błeszyńskiego. Z dniem 20 listopada 1933 został przeniesiony do 2 pułku lotniczego w Krakowie. 5 stycznia 1934 roku został dowódcą 21 eskadry liniowej, 20 września 1935 - dowódcą 26 eskadry towarzyszącej, a w listopadzie 1935 roku - dowódcą II/2 dywizjonu liniowego na lotnisku Kraków-Rakowice. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów aeronautycznych (od 1937 – korpus oficerów lotnictwa, grupa liniowa). W marcu 1939 pełnił służbę w Szkole Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna w Warszawie na stanowisku zastępcy komendanta i dowódcy oddziału szkolnego.