W 1491 roku Raphael Regius, w rozprawie Utrum ars rhetorica ad Herennium Ciceroni falso adscribatur, przekonująco wywiódł, że Cyceron nie mógł być autorem dzieła. Pogląd ten przyjął się powszechnie, chociaż jeszcze w XX wieku tradycyjnie wydawano Retorykę pod imieniem Cycerona.

Większość współczesnych badaczy uważa, że nazwisko autora Retoryki nie jest znane. Z tekstu wynika, że był człowiekiem bardzo zajętym. Wolny czas poświęcał przede wszystkim filozofii. Tylko na prośbę bliskiej mu osoby podjął się ułożenia podręcznika retoryki. Zastrzegł jednak, że pisze „nie dla zysku lub sławy”, lecz dlatego, żeby spełnić życzenie przyjaciela. Niewątpliwie był Rzymianinem, bo wyrażał się z przekąsem o Grekach, których posądza między innymi o chełpliwość. Był człowiekiem nastawionym na praktykę – stał na stanowisku, że użyteczność ważniejsza była od skomplikowanej teorii. Tym praktycznym nastawieniem tłumaczy się również jego zdecydowanie negatywne stanowisko wobec wielu skomplikowanych, greckich rozważań retorycznych. Spory, które podejmuje przeciwko tym, którzy wyrażają odmienny pogląd, ukazują nam człowieka, który miał własne zdanie w wielu sprawach i obdarzony był talentem polemicznym.