Jedną z więźniarek obozu koncentracyjnego Kaech’ŏn była Ji Hae-nam. Trafiła ona do obozu za śpiewanie południowokoreańskiej piosenki pop. Karę odbywała w latach 1993–1995, została zwolniona przed czasem na mocy amnestii z okazji 50. rocznicy wyzwolenia Korei z japońskiej okupacji. Według jej relacji, w połowie lat 90. w obozie przebywało około tysiąca więźniów, którzy pracowali przy produkcji ubrań i wyrobów skórzanych. Niewielka liczba więźniów spowodowana była przeniesieniem setek więźniarek do innego obozu tuż przed przybyciem Ji. Wśród więźniów były zarówno osoby skazane za przestępstwa polityczne jak i kryminalne. Powszechne było bicie więźniów przez strażników lub kobiety przydzielone do pilnowania współwięźniarek. Racja żywnościowa składała się z porcji kukurydzy i zupy z liści kapusty. Zdaniem Ji 70% więźniów cierpiało na niedożywienie. W przeciągu dwóch lat co piąty więzień miał umrzeć z głodu lub w wyniku chorób wywołanych przez niedożywienie. Za złamanie przepisów więźniowie otrzymywali mniejsze racje żywnościowe lub byli zamykani w niewielkich celach, gdzie nie byli w stanie położyć się lub wstać. Praca trwała dziesięć godzin, po niej więźniowie poddawali się publicznej samokrytyce oraz krytyce innych współwięźniów. Po wyjściu z obozu Ji uciekła do Chin.