Franciszek Błoński (ur. 25 stycznia 1903 w Krakowie, zm. 7 lipca 1977 w Rzeszowie) – polski historyk, działacz społeczny i kulturalno-oświatowy.
thumb|240px|Nagrobek Franciszka Błońskiego Życiorys Urodził się 25 stycznia 1903 w Krakowie, w rodzinie Wojciecha, maszynisty kolejowego, i Wiktorii Błońskich. Dzieciństwo spędził w Dębicy, gdzie ukończył szkołę podstawową i gimnazjum klasyczne. Następnie studiował na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uzyskał stopień doktora filozofii z zakresu historii. Od 1928 pracował jako nauczyciel historii, początkowo w Krakowie, a następnie w Dębicy, gdzie w 1937 został dyrektorem Miejskiego Koedukacyjnego Gimnazjum Kupieckiego.
Po wyzwoleniu był organizatorem życia społecznego i administracyjnego w Rzeszowie. W 1944 był współzałożycielem pierwszej organizacji Stronnictwa Demokratycznego w Rzeszowie (Klub Demokratyczny), został przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu SD i członkiem władz centralnych tej partii. W 1944 objął stanowisko dyrektora Biura Prezydialnego nowo utworzonej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Został też członkiem Miejskiej Rady Narodowej. Przez kilka kadencji sprawował mandat radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. W latach 1945–1949 wykładał historię i socjologię w Państwowym Studium Administracyjnym w Rzeszowie.