thumb|Król Edward VII Epoka edwardiańska – okres w historii Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii za panowania króla Edwarda VII. Epoka nazwana jest od imienia tego władcy. Trwała przez 9 lat, od 1901 do 1910.
Śmierć królowej Wiktorii w styczniu 1901, która zapoczątkowała panowanie jej syna Edwarda, była początkiem nowej epoki i końcem epoki wiktoriańskiej, najdłuższej w historii Wielkiej Brytanii. Edward był głównym przedstawicielem elity będącej pod wpływem sztuki i mody Europy kontynentalnej. Jednym z powodów tego wpływu na króla mogła być jego skłonność do podróżowania. Okres cechował się znaczącymi zmianami w polityce, takimi jak interes społeczeństwa, zwłaszcza kobiet i pospólstwa.
Epoka edwardiańska często bywa przedłużana od roku 1910, roku śmierci Edwarda, do zatonięcia „Titanica” w 1912 roku, do wybuchu I wojny światowej w 1914 roku, a nawet do 1918 roku (koniec wojny).
Społeczeństwo Pod względem społecznym był to czas bardzo jasno podzielonych klas społecznych. Jednak zmiany gospodarcze i społeczne stworzyły środowisko, w którym ruchy społeczne rozwinęły się w bardziej znaczącym stopniu, niż w poprzednim okresie.