Sytuacja w wadze średniej skomplikowała się po rezygnacji Mickeya Walkera z tytułu mistrza świata w 1931. National Boxing Association (NBA) uznawała za mistrza Gorillę Jonesa, a następnie jego pogromcę Marcela Thila (który był również akceptowany przez International Boxing Union), zaś zdaniem New York State Athletic Commission (NYSAC) od 1933 mistrzem był Ben Jeby. 17 marca 1933 w Madison Square Garden w Nowym Jorku Dundee zmierzył się o ten tytuł z Jebym, ale orzeczono remis. W sierpniu i we wrześniu tego roku Dundee dwukrotnie przegrał z Teddym Yaroszem.
30 października 1933 w Bostonie stoczył walkę o tytuł mistrza świata z Lou Brouillardem, który był mistrzem w wersji NBA i NYSAC. Dundee zwyciężył jednogłośnie na punkty. W obronie nowo zdobytego tytułu pokonał 8 grudnia tego roku w Bostonie Andy’ego Callahana i 3 maja 1934 w Paterson Ala Diamonda. Wcześniej w 1934 wygrał towarzyskie walki z Jebym i z przyszłym pretendentem do mistrzostwa świata w wadze ciężkiej Alem McCoyem.