Antoniego (kościół filialny parafii berezyńskiej, w którym przez następne 100 lat chowano członków rodziny Słotwińskich) i w 1799 roku kościół unicki pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny. W wyniku II rozbioru Polski Rawanicze znalazły się w 1793 roku w Imperium Rosyjskim. Wieś była w posiadaniu rodziny Słotwińskich aż do rewolucji październikowej. Wiadomo, że w 1799 roku pracował tu browar. Po śmierci Antoniego Rawanicze odziedziczył jego syn Ludwik, marszałek guberni mińskiej (1853–1859). Miał wielkie zasługi dla rozwoju tej okolicy. Ok. 4 km od Rawanicz, zbudował w Słobodzie Rawanickiej nad rzeką Uszą wielką fabrykę sukna, dalej w całej rezydencyi wzniósł budynki murowane, wystawił pałac, założył obszerne sady fruktowe, opatrzył włościan swoich. (...) Młyny, propinacye i fabryka sukna czynią przeszło 2000 rubli dochodu. Fabryka działała od 1843 roku i zatrudniała na początku swego istnienia 40 robotników. Później uruchomiono fabrykę dywanów i fabrykę wyrobów szklanych. W 1863 roku otworzono też szkołę ludową. Kościół unicki został w 1862 roku przekształocny w cerkiew prawosławną. Spadkobiercą Ludwika był jego syn Gwidon, a kolejnym – syn Gwidona, Józef, który zginął w czasie I wojny światowej od bomby w Mińsku.