Dwór Ze starych założeń parkowych wynika, że w Rohiniu musiał istnieć duży dwór od co najmniej drugiej połowy XVIII wieku. Michał Cezary Doria-Dernałowicz (1826–1888) rozpoczął w 1850 roku budowę nowego dworu. Jego budowę dokończył jego syn Stefan dopiero w 1892 roku. Dwór spłonął jednak w 1895 roku. Była to dwupiętrowa, drewniana bryła, mieszcząca w sumie 37 pokoi. Po pożarze Stefan przeniósł się do jednej z oficyn, którą rozbudował o 2 skrzydła. W oficynie były 24 pokoje. Z pożaru uratowano część mebli i dzieł sztuki. W kredensach przechowywano komplet srebrnych sztućców na 42 osóby, którego wartość oceniano na 10 tysięcy ówczesnych rubli, inne serwisy, wenecki serwis porcelanowy, czy francuski z Baccarat, były na mniejszą liczbę osób (36, 12). W pokojach znajdowały się mahoniowe meble.
Park miał (wraz z dwoma stawami) powierzchnię około 10 hektarów. Był utworzony wokół osi będącej starą, lipową aleją. Na lekkim wzniesieniu (prawdopodobnie tam, gdzie stał poprzedni dwór) stała altanka. Stawy były przecięte drogą dojazdową do dworu, przechodzącą przez wysepkę i dwa mostki przerzucone nad kanałami łączącymi stawy.
W miejscu majątku pozostała jedynie ruina gorzelni.
Majątek w Rohiniu został opisany w 1. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Zobacz też Współczesne zdjęcia Rohinia na stronie Radzima.org
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie budzkim