thumb|Awers żetonu komunijnego z kościoła parafialnego South Leith thumb|Żeton komunijny z South Leith z napisem „To czyńcie na moją pamiątkę”
Żeton komunijny (ang. communion token) – metalowy artefakt stosowany w niektórych Kościołach protestanckich jako dowód prawa parafianina do przystąpienia do komunii świętej. Wierny otrzymywał go po spełnieniu obowiązujących w danym zborze wymogów godnego przystąpienia do tego sakramentu, zwykle po rozmowie duszpasterskiej z pastorem. Ich używanie miało na celu ograniczenie dostępu do komunii osób uznawanych za nieprzygotowane do przyjęcia chleba i wina eucharystycznego. Najczęściej stosowane były w Kościołach prezbiteriańskich, rzadziej w baptystycznych. W niektórych zborach żetony zostały wyparte przez papierowe karty komunijne. W XX wieku przytłaczająca większość Kościołów z tego kręgu zarzuciła stosowanie jakichkolwiek artefaktów tego typu.
Historia Genezy stosowania żetonów historycy dopatrują się w zaleceniu sformułowanym przez Jana Kalwina, by „chronić Stół Pański przed skalaniem”. Około 1560 r. zaczęli je wprowadzać hugenoci we Francji oraz prezbiterianie w Szkocji.