Adamowskiego od marca 1907 do końca życia dyrektor tegoż, pełniąc także funkcję członka rady nadzorczej i członka zarządu. Z niewielkiego przedsiębiorstwa „Galicja” pod jego szefowaniem rozrosła się do jednej z największych polskich firm w branży kopalnianych. W 1909 był współzałożycielem Izby Pracodawców w Przemyśle Naftowym w Borysławiu, od 1914 do końca życia prezesem. Od 10 czerwca 1917 pełnił funkcję wiceprezesem Krajowego Towarzystwa Naftowego, a od 1937 do 1938 był prezesem KTN.
Podczas I wojny światowej od 1915 do 1917 pełnił funkcję komisarza rządowego Borysławia. Od 1917 do 1932 był wicemarszałkiem powiatu drohobyckiego, a od 1923 do 1924 marszałkiem.
Udzielał się w działalności charytatywnej. Wraz z żoną utrzymywał Ochronkę im. św. Teresy dla ok. 70 najbiedniejszych dzieci Borysławia. 2 maja 1924 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi położone na polu pracy samorządowej, społecznej i filantropijnej. W Borysławiu zamieszkiwał przy ulicy Gabriela Narutowicza 87.
Zmarł 17 sierpnia 1938 w sanatorium w Krakowie. Prowizorycznie został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera PAS 53-płd-po lewej Gieszczykiewiczów).
Jego żoną była Zofia z domu Zdzieńska herbu Korab (1887–1957).