Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej w stopniu pułkownika piechoty pełnił funkcję szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Następnie przedostał się do Francji, wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych i został dowódcą piechoty dywizyjnej w 1 Dywizji Piechoty. Był dowódcą 1 Półbrygady w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich, która brała udział w bitwie o Narwik, trwającej od kwietnia do czerwca 1940. Po bitwie zgrupowanie płk. Chłusewicza jako jedyne ewakuowało się i dotarło do Wielkiej Brytanii. 18 listopada 1941 roku został przeniesiony do Wojskowego Trybunału Orzekającego na stanowisko członka.
Na przełomie 1941/1942 był dowódcą Batalionu Strzelców Podhalańskich.
Zmarł 28 września 1951 roku i został pochowany na cmentarzu Saint Mary's w LondynieKarolina Grodziska Polskie groby na cmentarzach Londynu. Tom 1, wyd. PAU, Kraków 1995, s. 135..
Jego żoną była Zofia z domu Iżycka-Herman, z którą miał dwoje dzieci: Marię (1923–2018) 1 voto Barr, 2 voto Grabowską i Stanisława (1925–2003)Nowe informacje ws.