„Victoria Louise” została sprzedana w roku 1919, a w roku następnym przebudowana na frachtowiec, ale służyła w tej roli zaledwie do roku 1923, kiedy to została złomowana.
Zamówienie i budowa Pod wpływem francuskiej koncepcji prowadzenia wojny morskiej („Jeune école”) w Reichsmarineamt w 1890 roku zdecydowano o zamówieniu serii dużych krążowników. Jednak Reichstag był niechętny przyznawaniu funduszy na budowę tych krążowników, ponadto, gdy okazało się, że pomimo przyznania funduszy na budowę pierwszego z okrętów tej serii nie rozpoczęto jego budowy ani nie wykonano planów konstrukcyjnych, cofnął już przyznane finansowanie z budżetu na rok 1891/1892. Dopiero po czterech latach udało się, między innymi dzięki staraniom polskiego koła w Reichstagu, doprowadzić do uwzględnienia w budżecie na rok 1895/1896 środków na budowę trzech krążownikówOd nazwiska dr. Józefa von Kosciol-Kościelskiego, przewodniczącego polskiej grupy i referenta ds. marynarki wojennej w komisji budżetowej parlamentu, jeden z tych krążowników otrzymał przydomek „Koscielska”., wśród nich jeden figurował w zamówieniu pod tymczasową nazwą „L”Okręty niemieckie były zamawiane pod tymczasowymi nazwami.