Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 11 lutego 1919 roku brygadier Henryk Minkiewicz mianował go dowódcą batalionu garnizonowego przy Dowództwie Powiatu Przemyśl, który miał być przez niego zorganizowany. 30 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Kwatermistrzostwie Frontu Litewsko-Białoruskiego.
W latach 1921–1922 pełnił służbę w 47 Pułku Piechoty, przemianowanym na 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 71. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 50 Pułku Piechoty w Kowlu z równoczesnym przeniesieniem do tego pułku. Od 15 października 1923 do 1 marca 1924 był pełniącym obowiązki dowódcy 54 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Tarnopolu.