W rezultacie zamiast Wielkiej Bułgarii powstało Księstwo Bułgarii obejmujące obszar między Dunajem i Starą Płaniną, a także Rumelia Wschodnia ze stolicą w Płowdiwie. Oba państwa pozostawały zależne od Imperium Osmańskiego. Autonomii nie uzyskała natomiast Macedonia, którą ponownie włączono do Turcji.
Przygotowywaniem ustawy zasadniczej Księstwa Bułgarii na mocy postanowień kongresu berlińskiego zajęło się Zgromadzenie Ustawodawcze złożone ze 118 notabli, 89 deputowanych z wolnych wyborów (w proporcji jeden delegat na 10 tys. wyborców) oraz 25 osób wskazanych przez rosyjskiego komisarza księcia Aleksandra Dondukowa-Korsakowa. Do notabli zaliczono wszystkich biskupów prawosławnego Egzarchatu Bułgarskiego oraz greckiego metropolitę warneńskiego, naczelnego muftiego oraz rabina dla bułgarskich społeczności muzułmańskiej i żydowskiej, prezesów sądów miejskich, okręgowych i gubernialnych. Wśród nominowanych przez Dondukowa-Korsakowa byli zasłużeni działacze bułgarskiego odrodzenia narodowego (10 osób), przedstawiciel Monasteru Rylskiego, delegaci z Bułgarskiego Towarzystwa Dobroczynności w Wiedniu oraz Bułgarskiego Komitetu Opiekuńczego w Odessie, jedenastu reprezentantów mniejszości tureckiej.