Sugerowano także, że taniec ten wyewoluował z kroku wodewila w wersji tańczonej w parach nazywanego „flea hop”, który charakteryzował się podobnym charakterem ruchu. Pogląd ten jest tym bardziej uzasadniony z uwagi na potoczną nazwę wykonawców wodewila, których pod koniec XIX w. określano jako „shaggers”.
Niezależnie od powyższych przypadków, w latach 30. terminem „shag” określano całą rodzinę tańców swingowych, które miały podobną charakterystykę. Najbardziej charakterystycznymi cechami są: puls, który jest uzyskiwany poprzez przeniesienie ciężaru ciała na śródstopie, określany także jako „bounce” i występujący również w Lindy Hop; wykopy (kicks), które są wykonywane na bity parzyste, a nie nieparzyste jak w innych tańcach popularnych w tamtym okresie, np. Charleston, Lindy Hop. Instruktorzy bardzo często dzielą tańce typu shag w zależności od rytmiki w następujące kategorie: single rhythm, double rhythm i triple rhythm shag. Różnice między nimi wynikają z liczby kroków wolnych (slow, kombinacja typu krok-naskok, step-hop) w każdym z nim. Po krokach wolnych najczęściej występują dwa kroki szybkie (quick, kombinacja typu krok-krok, step-step).