Włodzimierz Wołkowicki (ur. 12 sierpnia 1881 w Kijowie, zm. 20 września 1939 pod Grodnem) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 12 sierpnia 1881 w Kijowie jako szlachcic ziemi grodzieńskiej, wyznania prawosławnego. Jego ojciec Włodzimierz (1852–1909) był oficerem armii rosyjskiej, generałem porucznikiem i dowódcą 31 Dywizji Piechoty w Charkowie. Matka – księżniczka Matylda (ur. 1857) była córką Władimira Siergiejewicza Kudaszewa i Olgi Nikołajewnej z domu Horvat. Rodzina Wołkowickich posiadała majątek Wólka w powiecie sokólskim.
31 sierpnia 1899, po ukończeniu siedmiu klas w 1 Moskiewskim Korpusie Kadetów, został przyjęty do Michajłowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. 8 maja 1900 został mianowany podoficerem, a 8 maja następnego roku junkrem portepee. 13 sierpnia 1901 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 9 sierpnia 1900. 16 września 1901 przybył do 11 Brygady Artylerii w Dubnie, a trzy dni później został przydzielony do 3. baterii. Od 6 października 1902 do 17 kwietnia 1903 dowodził brygadowym oddziałem szkolnym. Od 4 czerwca 1903 pełnił obowiązki oficera ewidencyjnego 3. baterii ().