w 1771 roku), referendarz litewski i działacz sejmikowy, a po nim – jego syn Bogusław Leopold, chorąży mozyrski, po nim – jego syn Leopold, sędzia ziemski, po nim – jego syn Paweł, marszałek szlachty powiatu rzeczyckiego, po nim – jego syn Emilian, wreszcie ostatnim właścicielem Wodowicz był jego syn, Witold Oskierko.
Wieś lenna położona była w końcu XVIII wieku w powiecie mozyrskim województwa mińskiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 121..
Po II rozbiorze Polski w 1793 roku znalazły się na terenie Imperium Rosyjskiego.
W 1848 roku pracowała tu gorzelnia, w 1876 roku – młyn wiatrakowy, tartak i wytwórnia smoły. W 1908 roku na mapach pojawiły się Wodowicze Wielkie i Wodowicze Małe. Później Wielkie Wodowicze zostały przyłączone do sąsiedniej wsi (Lenino), a Małe Wodowicze przyjęły nazwę Wodowicze.
Od 1917 roku Wodowicze znalazły się w ZSRR, w 1927 roku uruchomiono we wsi młyn parowy, kuźnię i szkołę podstawową (w 1935 roku uczyło się w niej 19 uczniów), w 1929 roku utworzono tu kołchoz. Od 1959 roku grunty Wodowicz należały do kołchozu im. Wasilija Czapajewa.
Od 1991 roku – na Białorusi.