oraz w II Międzynarodowej konferencji poświęconej wiecznej zmarzlinie w Jakucku w lipcu 1973.
Jako jeden z pierwszych rozpoznał w Polsce typ deglacjacji arealnej oraz wyróżnił procesy i formy powstałe w stagnującym i martwym lodzie, w tym moreny martwego lodu. Dokonał klasyfikacji genetycznej form kemowych uwzględniając obszar całego Peribalticum, która została przyjęta w licznych podręcznikach w kraju i za granicą. W badaniach form polodowcowych sporo uwagi poświęcił także sandrom oraz ułożeniu klastów w glinie morenowej, co stało się m.in. podstawą dla wyróżnień ich kilku typów genetycznych. Zajmował się także genezą sieci dolinnej w Polsce Północnej, a także dolin marginalnych na Kujawach i faz przeobrażeń rynien subglacjalnych w doliny rzeczne. W czasie badań na Spitsbergenie na przedpolu lodowca Aavatsmarka (równina ) określił vistuliańskie i holoceńskie relacje pomiędzy formami i osadami glacjalnymi i morskimi oraz skutki geomorfologiczne awansu tego lodowca typu szarży. W ramach projektu Komitetu Badań Naukowych przeprowadził kompleksowe badania przeobrażeń środowiska geograficznego w regionie Biskupina.
Rozwinął i pogłębił znaną w kraju i za granicą tzw. „Toruńską Szkołę Geomorfologiczną” zapoczątkowaną przez prof. dr. hab.