na galach DEEP wygrywając z Dave’em Menne oraz przegrywając z Jakiem Shieldsem i Ryō Chōnanem.

PRIDE FC Pod koniec 2003 związał się z czołową w kraju organizacją Pride Fighting Championships debiutując w niej na sylwestrowej gali PRIDE Shockwave 2003 gdzie pokonał Daiju Takase. W 2005 zajął drugie miejsce w turnieju PRIDE Lightweight Grand Prix gdzie w drodze do finału pokonywał Jensa Pulvera i Joachima Hansena. W finale natomiast uległ Takanoriemu Gomiemu przez KO (31 grudnia 2005). W sumie w latach 2003–2005 zanotował dziewięć pojedynków w PRIDE, wygrywając sześć razy m.in. z Shin’yą Aokim i trzykrotnie ulegając rywalom. Od sierpnia 2006 do lutego 2007 stoczył jeszcze trzy wygrane pojedynki po czym organizacja została kupiona przez amerykańską korporację Zuffa – właściciela konkurencyjnego UFC i przestała funkcjonować.

31 grudnia 2007 wystąpił na pożegnalnej gali PRIDE – Yarennoka! pokonując Hidehiko Hasegawa na punkty.

DREAM Po zamknięciu PRIDE w 2008 przeniósł się do nowo powstałego DREAM. Od 2008 do 2012 stoczył tam dziesięć pojedynków notując bilans 6-5, wygrywając m.in.