Synem Trojana był Euzebiusz, marszałek siebieski, a jego najstarszą córką była Aniela. Po jej urodzeniu (około 1806 roku) Euzebiusz zmienił nazwę majątku na Anińsk. W rękach rodziny Korsaków Anińsk pozostał do 1917 roku. Po Euzebiuszu właścicielem Anińska był Piotr, również marszałek siebieski, powstaniec listopadowy (zm. w 1855 roku), po nim Bronisław (zm. w 1914 roku). Bronisław podzielił Anińsk między swoich troje dzieci. Siedzibę rodu i folwark z zabudowaniami otrzymał jego starszy syn, Bogdan (albo Bohdan, ur. w 1875 roku). W latach 80./90. XIX wieku we wsi działały: gorzelnia, cegielnia i młyn.
W 1847 roku w Anieńsku i okolicy wystąpiły rozruchy chłopskie, spowodowane pogłoską, że w ramach wynagrodzenia za 3 lata pracy przy budowie kolei chłopi zostaną uwłaszczeni. W wyniku tej plotki chłopi wzięli sprawy we własne ręce, opuszczając pracę i grabiąc majątki, na których pracowali. W sumie w rozruchach wzięło udział około 2700 osób. Po około 3 tygodniach porządek został siłą przywrócony.
W 1906 roku we wsi mieszkało 187 osób.
W czasie I wojny światowej u Korsaków mieszkali Eugeniusz i Zofia Romerowie.
W 1917 roku Anińsk znalazł się w ZSRR. W 1930 roku działał tu sowchoz „Wola”.