Antoni Franciszek Farnese (wł. Antonio Francesco Farnese; ur. 29 listopada 1679 roku w Parmie, zm. 20 stycznia 1731 roku tamże) – ósmy i ostatni książę Parmy w latach 1727-1731. Wielki Mistrz Świętego Konstantyńskiego Orderu Wojskowego Świętego Jerzego.
Życiorys Urodził się jako dziewiąte i ostatnie dziecko (jedno z czworga, które przeżyło dzieciństwo) Ranuccia II Farnese, księcia parmeńskiego w latach 1646-1694, oraz Marii d’Este, córka księcia Reggio i Modeny Franciszka I d’Este oraz Marii Katarzyny Farnese. W wieku 18 lat wyruszył na podróż po Europie w celu szukania sojuszników, jednakże przepuścił 1 580 000 lirów parmeńskich na gale i zabawy. W 1694 roku zmarł jego ojciec, a tron objął starszy o rok brat Antonia, Franciszek, ponieważ najstarszy z synów Ranuccia Odoardo zmarł rok wcześniej.
Dopóki nie został księciem, większość czasu spędzał na dworze swego kuzyna, dziedzicznego księcia Modeny Franciszka III d’Este. Działo się tak dlatego, że jego bratowa Dorota Zofia nie lubiła zabaw i balów tak, jak on. W związku z tym Antoni zamieszkiwał w zamku Sala, gdzie mógł urządzać wystawne przyjęcia dla siebie i swoich kochanek.