Dwór w Bardziłowiczach Majątek w Bardziłowiczach został kupiony około 1840 roku przez Antoniego Michała Korsaka (1799–1876), który mieszkał tu do końca życia. Po jego śmierci spadek wraz z Bardziłowiczami otrzymał jego syn Piotr Michał (1859–1922), który był ostatnim właścicielem tego majątku.
Kupiwszy majątek Korsakowie zamieszkali w XVIII-wiecznym, niewielkim, parterowym, drewnianym, staropolskim dworku, z gankiem, którego trojkątny szczyt wspierał się na dwóch kolumnach. W drugiej połowie XIX wieku wnętrza zostały zmodernizowane, w centralnej części były dwutraktowe, z klasycznym rozkładem pomieszczeń. Właściciele zgromadzili w bibliotece kilka tysięcy tomów książek.
Do dworu prowadziła aleja wjazdowa obsadzona topolami włoskimi, po obu stronach gazonu znajdowały się pomieszczenia gospodarcze: po lewej stronie wydłużona oficyna, po prawej natomiast zabytkowy spichlerz z XVI–XVII wieku. We folwarku stała również ogromna odryna, do wnętrza której, aż pod sam dach wjeżdżały wozy zwożące tu siano, wyko czy koniczynę i wyładowujące je do sąsieków.
Nie wiadomo, kiedy zabudowania dworu zostały zniszczone, a wieś opustoszała. Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Opuszczone wsie na Białorusi Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo połockie) Kategoria:Wsie w rejonie wierchniedźwińskim