Stanisława Chomińskiego, gubernatora kowieńskiego, a następnie wołogodzkiego; oraz Marię (zmarłą na wygnaniu w 1865) – żonę marszałka lepelskiego Erazma KorsakaJ. Szczytt, Ułamek z pamiętników, [w:] Kronika Rodzinna, 1884, s. 5, 74–75.Justynian Szczytt Niemirowicz, [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. 47, 2011, s. 565–567.. Białe otrzymała córka Maria, która wcześnie osierociła dwie córki: Józefę i Zofię. Dzieci Marii były wychowywane przez ich babkę Franciszkę Niemirowicz-Szczytt z Hrebnickich. Dobra Białe otrzymała w posagu Józefa, która w 1868 roku poślubiła swojego dalekiego krewnego hr. Stanisława Zabiełło (wnuka kasztelana mińskiego Szymona Zabiełło, a prawnuka Antoniego Zabiełło i Zofii z Niemirowiczów-Szczyttów)Kurjer Litewski nr 197 z 1913, s. 2.T. Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik IV, Poznań 1882, s. 365–370.. Ostatnim właścicielem majątku był ich syn, Józef Zabiełło (1873–1929).
W 1921 roku, po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej Białe znalazło się w ZSRR. Od 1991 roku – na Białorusi.