Równocześnie wykładał na niej Pismo Święte, w 1860 otrzymał tytuł profesorski. Tradycyjnie łączył również stanowisko z obowiązkami przełożonego monasteru Objawienia Pańskiego w Kijowie.
Archimandryta Filaret kierował reorganizacją Kijowskiej Akademii Duchownej po tym, gdy w 1869 Świątobliwy Synod Rządzący wprowadził nowy status wewnętrzny wyższych szkół teologicznych w Rosji. Jego wykłady cieszyły się dużą popularnością. Założył w Kijowie pismo Rukowodstwo dla sielskich pastyriej, redagował również wydawane przy Kijowskiej Akademii Duchownej pisma Woskriesnoje cztienije oraz naukowy periodyk Trudy Kijewskoj Duchownoj Akadiemii, gdzie publikował swoje studia biblistyczne, poświęcone Księdze Koheleta i Księdze Hioba.
28 lipca 1874 został wyświęcony na biskupa humańskiego, wikariusza eparchii kijowskiej. Trzy lata później został wyznaczony na ordynariusza eparchii ryskiej i mitawskiej. Pracę duszpasterską w Rydze Filaret opisywał jako niezwykle trudną. W okresie zarządzania eparchią przez Filareta trwały konwersje chłopów łotewskich na prawosławie, motywowane przede wszystkim nadzieją na pozyskiwanie nadziałów ziemi. Większość tak pozyskanych wiernych nie angażowała się realne w życie CerkwiMcGuckin J.A.: The encyclopedia of Eastern Orthodox Christianity. John Wiley and Sons, 2011, s. 226–228. ..