uprawiali go Włado Maleski, Sławko Janewski, Jowan Boszkowski, Georgi Abadżiew, Kole Czaszule. Pierwszą powojenną powieść napisał Janewski - była to opublikowana w 1952 Wieś za siedmioma jesionami. Najważniejszymi tematami w literaturze tego okresu była zakończona wojna, walka partyzantów, odbudowa kraju ze zniszczeń. Obowiązywała poetyka socrealistyczna i służebność literatury względem partii socjalistycznej.
Przemiany polityczne w Jugosławii w latach 50. i 60. sprzyjały rozwojowi literatury macedońskiej, możliwe stały się również kontakty twórców z artystami zachodnioeuropejskimi. Okres ten, tzw. druga fala, charakteryzował realizm z motywami z folkloru ludowego, pojawienie się liryki intymnej, adaptacja nurtów awangardowych na grunt macedoński. Najważniejszymi twórcami tego okresu byli Ante Popowski, Srbo Iwanowski, Gane Todorowski (poeci), Błagoja Iwanow, Simon Drakul, Dimityr Solew (prozaicy).