Początek złotej dekady Trzech lat potrzeba było, by nowo powstały zespół został Mistrzem Polski. Znaczące, w tak szybkim rozwoju sekcji było poparcie, uzyskane od głównych władz AZS. Do bielańskiej drużyny trafili najlepsi siatkarze z drużyn uczelnianych, m.in. AZS Politechniki. W 1951 roku nie odbyły się rozgrywki o krajowe mistrzostwo. Zamiast tego zorganizowano I Spartakiadę Zrzeszeń Sportowych. Zespół Akademickiego Zrzeszenia Sportowego, oparty na siatkarzach AZS-AWF zajął w tym turnieju 3. miejsce. W 1952 roku powrócono do rozgrywania Mistrzostw Polski. We Wrocławskim finale spotkały się cztery drużyny: Gwardia Wrocław – gospodarz, oraz AZS-AWF, Legia i Jednostka Wojskowa 3263 z Warszawy. W decydującym o tytule meczu AZS-AWF pokonał Gwardię 3-1.
Złota dekada Pierwszy tytuł mistrzowski sprawił, że drużyna bardzo się skonsolidowała. Przełożyło się to na kolejne mistrzostwa. Cztery z dziesięciu tytułów zespół z Bielan zdobył niezmienną szóstką: Woluch, Szlagor, Poleszczuk, Radomski, Szuppe i Wleciał. Każdy z tych siatkarzy prezentował wysoki poziom wyszkolenia technicznego, przy jednoczesnej wszechstronności. W kolejnych sezonach zaczęło dochodzić do zmian w trzonie drużyny. Miejsce starszych zawodników, którzy kończyli studia w AWF-ie pojawiali się młodzi zdolni studenci z młodszych roczników.