Miesiąc później razem z Metodiją Andonowem-Czentą, Strachiłem Grigowem, Borkiem Temelkowskim, Wenkiem Markowskim oraz Cwetkiem Uzunowskim wszedł do Komitetu Inicjatywnego, przygotowującego utworzenie ciała ustawodawczego przyszłej socjalistycznej Macedonii – Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego Macedonii. Została ona utworzona 2 sierpnia tego samego roku w monasterze św. Prochora Pczińskiego, miejscu zasugerowanym przez Apostolskiego. Apostolski został wybrany do Rady, będąc równocześnie nominalnym przedstawicielem Macedonii w Antyfaszystowskiej Radzie Wyzwolenia Jugosławii. W rzeczywistości ani on, ani żaden inny z kilku działaczy macedońskich włączonych do Rady nie brał udziału w jej pracach.
Po zakończeniu II wojny światowej Apostolski kontynuował karierę wojskową, piastując kolejno obowiązki zastępcy szefa sztabu generalnego wojsk jugosłowiańskich, komendanta okręgu Sarajewo oraz komendanta akademii wojskowej w Belgradzie. Odszedł z armii w 1958. W kolejnych latach publikował opracowania poświęcone ruchowi partyzanckiemu w Jugosławii. Jego pracom zarzucano wyolbrzymianie rozmiarów tego ruchu w Macedonii Wardarskiej. Od 1965 do 1970 kierował Instytutem Historii Narodowej w Skopje, redagował wydaną w 1969 trzytomową Historię narodu macedońskiego. Od 1983 do śmierci był dyrektorem Macedońskiej Akademii Nauk i Sztuk.