Wenko Markowski, wł. Weniamin Miłanow Toszew (oryg. bułg. oraz mac. Венко Марковски; ur. 5 marca 1915 w Skopju, zm. 7 stycznia 1988 w Sofii) – jeden z pierwszych poetów tworzących w języku macedońskim, działacz komunistyczny, uczestnik socjalistycznego ruchu oporu w okupowanej Jugosławii. Deklarował podwójną narodowość – równocześnie bułgarską i macedońską.
Życiorys Jego rodzina wyjechała do Bułgarii po ustanowieniu w Jugosławii dyktatury królewskiej. W wieku dwudziestu dwóch lat zamieszkał na stałe w Sofii, gdzie związał się z grupą twórców pochodzenia macedońskiego, tworzących w ojczystych dialektach języka macedońskiego (nieposiadającego dotąd skodyfikowanej normy literackiej). Wiersze w rodzimej gwarze publikował na łamach pisma „Ilustracija Ilinden”. W 1938 wydał dwa tomy poezji – Narodowe cierpienie i Ogień, zaś w ciągu kolejnych trzech lat tomy Kołysanka, Goce, Ilinden, Cudowna jest Macedonia, inspirowane dziejami ziem macedońskich i poezją ludową.