Dom Meblowy „Emilia” (DM „Emilia”) – meblowy dom handlowy, który znajdował się przy ul. Emilii Plater 51 w Warszawie. Był zaliczany do najwybitniejszych dzieł modernizmu w Polsce. Rozebrany w 2016 roku.
Historia Modernistyczny budynek został wzniesiony w latach 1966–1969 według projektu Mariana Kuźniara, Czesława Wegnera i Hanny Lewickiej dla Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Meblami w Warszawie. Wnętrza zaprojektowali Marian Kuźniar i Hanna Lewicka. Za konstrukcję odpowiadał Tadeusz Spanili. Stanowił uzupełnienie osiedla Emilia.
Zgodnie z założeniami architektów, budynek miał być obiektem przestrzennym, otwartym, do którego można było zajrzeć z zewnątrz przez szklane elewacje. Powstały trzy poziomy handlowe, w tym jeden podziemny, o otwartym planie z szerokim atrium i całkowicie przeszkoloną elewacją. Charakterystycznym elementem architektonicznym były geometryczne, zygzakowate załamania żelbetowego dachu. Konstrukcja całości opierała się na szesnastu filarach a szklane elewacje posiadały stalowy stelaż konstrukcyjny obłożony płaskownikami. Pierwotnie pawilon można było obejść dookoła i z każdej strony oglądać meble. Budynek był szczególnie efektowny w nocy, gdy sprawiał wrażenie lampionu rozświetlającego najbliższą okolicę. Później jednak witryny zasłonięto płytami gipsowo-kartonowymi.