Jānis Zirnis (ros. Ян Петрович Зирнис, ur. w czerwcu 1894 w ujeździe wolmarskim w guberni inflanckiej, zm. 26 lutego 1939 w Moskwie) – łotewski działacz komunistyczny, funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, komisarz bezpieczeństwa państwowego III rangi.
Życiorys Od czerwca 1911 należał do SDPRR(b), był członkiem organizacji partyjnej w Rydze, 1914 został aresztowany i zesłany do Kraju Narymskiego (obecnie obwód tomski) do grudnia 1916, gdy został wcielony do rosyjskiej armii (do lutego 1917).
Od czerwca 1917 do lutego 1918 przewodniczący komitetu wykonawczego rady miejskiej i powiatowej w Wolmarze (obecnie Valmiera), od lutego do maja 1918 w Tomsku, od maja do sierpnia 1918 prowadził działalność w guberni pskowskiej po linii łotewskiej sekcji KC RKP(b), od sierpnia do grudnia 1918 instruktor wydziału Czeki przy Radzie Komisarzy Ludowych Rosyjskiej FSRR. Od grudnia 1918 do 1919 w działalności podziemnej na Łotwie (w Rydze i Wolmarze), 1919 aresztowany i zwolniony, w kwietniu-maju 1919 sekretarz powiatowego komitetu RKP(b) w Wolmarze i przewodniczący komitetu wykonawczego rady powiatowej w Wolmarze, od maja 1919 w Armii Czerwonej, żołnierz pułku specjalnego 15 Armii, od sierpnia 1919 do września 1920 szef Wydziału Specjalnego Czeki 11 Dywizji Strzeleckiej.