Maria Łucja Żebrowska (ur. 13 grudnia 1900 w Kordelówce k. Winnicy, zm. 23 kwietnia 1978 w Warszawie) – polska psycholog, pierwszy dziekan utworzonego w 1953 Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Urodziła się 13 grudnia 1900 we wsi Kordelówka na Podolu, w rodzinie Kazimierza Jana Skrzywana (1866–1924) i Anny z Chmielewskich (1871–1968). Miała rodzeństwo: Zofię po mężu Pomianowską (zm. 1964), Jerzego Kazimierza (1898–1940), Tadeusza i Stanisława (1902–1971). Ukończyła gimnazjum polskie w Kijowie. W 1919 wraz z rodziną przeniosła się na stałe do Warszawy. Podjęła studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, które w 1921 zmieniła na psychologię. Od 1928 była asystentką prof. Stefana Baleya. W 1931 uzyskała stopień naukowy doktora u boku prof. Władysława Witwickiego. Wykładała na UW prowadząc zajęcia z psychologii wychowawczej i rozwojowej.
Podczas okupacji niemieckiej uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Zajmowała się również organizowaniem opieki i ukrywaniem jeńców angielskich zbiegłych z niewoli. Została aresztowana i przez półtora roku, od lutego 1942 do lipca 1943, więziona na Pawiaku i w krakowskim więzieniu Montelupich.