sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ zarówno przedstawiciele Demokratycznej Kampuczy jak i Ludowej Republiki Kampuczy rościli sobie prawo do reprezentowania Kambodży. Obie strony poinformowały członków Rady Bezpieczeństwa o tym że są prawowitymi przedstawicielami Kambodży i jej społeczeństwaSwann, s. 97. Komisja ONZ uznała głosami sześciu do trzech Demokratyczną Kampuczę choć ogrom terroru Czerwonych Khmerów był już ujawniony. Przez to głosowanie przedstawiciele Czerwonych Khmerów mogli oficjalnie zasiąść w Zgromadzeniu OgólnymWhite, s. 123. W styczniu 1980 roku, tylko 29 państw nawiązało stosunki dyplomatyczne z Ludową Republiką Kampuczy, podczas gdy prawie 80 państw nadal uznawało obalony rząd Demokratycznej Kampuczy. Także mocarstwa zachodnie i kraje członkowskie proamerykańskiego sojuszu ASEAN zdecydowanie potępiły usunięcie reżimu Czerwonych Khmerów. Popierająca Czerwonych Khmerów Tajlandia zażądała od Wietnamu opuszczenia Kambodży. Stanowisko Tajlandii zostało poparte przez rządy Indonezji, Malezji, Filipin i Singapuru. ASEAN widział w interwencji wietnamskiej zagrożenie dla bezpieczeństwa i stabilności w regionieJones i Smith, s. 53. Pogląd ten był popierany przez Chiny i USA które deklarowały silne poparcie dla członkostwa Demokratycznej Kampuczy w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, USA też poparło stanowisko ASEAN wzywające do natychmiastowego wycofania się wojsk wietnamskich z Kambodży.