Do początków XX wieku widoczne były częściowo zasypane fosy i wały, głębokie lochy i podziemne korytarze.
W II połowie XVIII wieku Antoni Zabiełło wybudował na miejscu starej fortecy okazały, drewniany, parterowy dwór. Był to budynek wzniesiony na planie prostokąta, z wysokim łamanym polskim dachem. Frontowa, wschodnia elewacja była ozdobiona dwoma portykami, nad każdym z nich był trójkątny szczyt wsparty na dwóch parach doryckich kolumn. Resztki dawnej fosy przebiegały tuż przed domem: na portyki wchodziło się po ośmiu szerokich schodach. Elewacja ogrodowa była zupełnie płaska, bez wyjścia na ogród. Jedynie przy północno-zachodnim narożniku zbudowano zewnętrzne schody prowadzące w górę do domowej kaplicy. Przy południowo-zachodnim narożniku kryte schody prowadziły w dół, do piwnic. W II połowie XIX wieku dwór rozbudowano.
Wnętrza zdobiły obrazy rodzinne z XVII i XVIII wieku oraz wiele pamiątek, m.in. z bitwy pod Wiedniem, w czasie której jeden z antenatów rodziny, Samuel Zabiełło zginął w czasie prowadzenia swojej choragwi pancernej na namioty Kara Mustafy.