W 1964 roku obronił pracę doktorską „Mechanizm starzenia izolacji kondensatorów udarowych napięciowych”, a w 4 lata później pracę habilitacyjną „O mechanizmie wyładowań niezupełnych powodujących szybką degradacje dielektryku kondensatorów impulsowych”. Pod koniec lat 60. zgromadził wokół siebie grupę młodych pracowników, dając początek łódzkiej szkole w dziedzinie wyładowań niezupełnych. W latach 1966–1983 był zastępca kierownika Katedry Wysokich Napięć, zastępcą dyrektora Instytutu Transformatorów, Maszyn i Aparatów Elektrycznych. Od 1984 roku aż do śmierci kierował Katedrą Wysokich Napięć. W latach 1969–1973 był prodziekanem, a później aż do roku 1981 dziekanem Wydziału Elektrycznego PŁ. W czasie jego kadencji nastąpiła znacząca rozbudowa wydziału, który otrzymał nowe audytoria, bibliotekę oraz laboratoria i halę wysokich napięć.
Główne kierunki zainteresowań naukowych to: mechanizm powstawania i degradacyjne oddziaływanie na dielektryki wyładowań niezupełnych, konstrukcja źródeł piorunowych napięć probierczych i zagadnienia uziemnieniowe. Opublikował kilkadziesiąt artykułów, monografię oraz dwie książki, których był współautorem.