Takie postępowanie zostało uznane za nielicujące ze stanowiskiem oficera Gwardii i zaważyło na przeniesieniu do 115 Wiaziemskiego Pułku Piechoty w RydzeMariusz Kulik, Polacy w jednostkach Rosyjskiej Gwardii w Warszawie na przełomie XIX i XX wieku, „Niepodległość i Pamięć” Czasopismo humanistyczne nr 1-4 (37-40), Muzeum Niepodległości w Warszawie, Warszawa 2012, ISSN 1427-1443, s. 44-45.. W międzyczasie awansował na chorążego gwardii (ros. Прапорщик гвардии) ze starszeństwem z 16 września 1880 roku i porucznika (ros. Поручик) ze starszeństwem z 29 lipca 1883 roku. Ponad szesnaście lat dowodził kompanią, a przez kolejnych sześć lat batalionem. Na sztabskapitana (ros. Штабс-Капитан) awansował ze starszeństwem z 15 maja 1887 roku, kapitana (ros. Капитан) ze starszeństwem z 15 marca 1894 roku i podpułkownika (ros. Подполковник) ze starszeństwem z 26 lutego 1905 roku. 1 stycznia 1909 roku pełnił służbę w 177 Izborskim Pułku Piechoty (ros. 177-й пехотный Изборский полк), który wchodził w skład I Brygady 45 Dywizji Piechoty i stacjonował w RydzeОбщий список офицерским чинам русской императорской армии. Составлен по 1-е января 1909 г., Sankt Petersburg 1909, s. 364.. Na pułkownika (Полковник) awansował ze starszeństwem z 6 grudnia 1910 roku. W 1914 roku pełnił służbę w 161 Aleksandropolskim Pułku Piechoty (ros.