Przed I wojną światową dobudowano przedłużenie prawego skrzydła, zaburzając symetrię domu (nie zdążono dobudować podobnego przedłużenia po lewej stronie). We wnętrzu było 20 dużych pokoi.

Dwór był zwrócony frontem do jeziora, od którego dzielił go olbrzymi gazon oraz trakt, zwany „napoleońskim”, biegnący równolegle do dworu. Na wprost portyku, po drugiej stronie gazonu stała stylowa, murowana brama wjazdowa.

Za domem rozciągał się trawnik, na którym rósł dąb, którego wiek oceniano na 500 lat. W ogrodzie po lewej stronie znajdowała się lodownia, piętrowy budynek na planie kwadratu otoczony dookoła galeryjkami. Podobny budynek istniał również po prawej stronie, była tam wędzarnia i składzik spożywczy. Po prawej stronie gazonu, za krzewami znajdowała się kuchnia i zabudowania gospodarcze oraz drewniana kaplica (zniszczona po 1914 roku), wokół której urządzono mały rodzinny cmentarzyk. Od kaplicy do rzeki wiodła kasztanowa aleja. Nad rzeką wznosiło się kilkanaście kurhanów kryjących kości żołnierzy napoleońskich (według innych źródeł było to „starożytne cmentarzysko pogańskie”). Sam cesarz miał nocować w starym dworze, znajdującym się nieopodal kaplicy.