Walerian Wiczyński (ur. 12 listopada 1882 w Biłce Szlacheckiej, zm. 1940 w Kijowie) – inspektor Policji Państwowej, major rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się 12 listopada 1882. Od 1903 pełnił zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Galicyjski Pułk Piechoty Nr 95 we Lwowie. W szeregach tego pułku wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach (1912–1913) oraz walczył w czasie I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1903), podporucznika (1 listopada 1905), porucznika (1 maja 1911) i kapitana (1 maja 1915).

Po zakończeniu I wojny światowej brał udział w obronie Lwowa 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w stopniu kapitana żandarmerii. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 82 Pułku Piechoty w garnizonie Brześć.