Stanisław Ignacy Wilkoszewski (ur. 16 listopada 1882 w Rudzie Pabianickiej, zm. 18 lipca 1955 w Przybyszewie) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik.
Życiorys Absolwent Warszawskiego Seminarium Metropolitalnego. Otrzymał sakrament święceń 21 maja 1905 w kościele św. Krzyża w Warszawie. Od września 1914 do końca życia pełnił funkcję proboszcza parafii pod wezwaniem Św. Apostołów Piotra i Pawła w Przybyszewie. Położył ogromne zasługi w rozwoju gospodarczym Przybyszewa i okolicznych wsi. W 1917 założył Kółko Rolniczo-Ogrodnicze, a w 1918 - Spółdzielczą Kasę. Był działaczem społecznym, oświatowym, gospodarczym, w tym w ramach Akcji Katolickiej w II RP i Narodowej Demokracji w powiecie grójeckim. W okresie II RP został prezesem Straży Ochotniczej w Dębnowoli. W 1922 wraz z ks. Marcelim Nowakowskim założył Żeńską Szkołę Ogrodniczo-Rolniczą.
Był członkiem zwyczajnym „Związku Misyjnego Kleru” w Archidiecezji Warszawskiej. 30 maja 1930 otrzymał tytuł kanonika. W 1930 otrzymał przywilej noszenia rokiety i mantoletu.
Podczas II wojny światowej ksiądz Wilkoszewski był duchowym przywódcą żołnierzy NOW.
Zmarł 18 lipca 1955.