Willson, Bowen i Struck-Marcell zaproponowali w 1987 roku, że we wczesnej fazie życia Słońca szybkość utraty masy była 5–6 rzędów wielkości większa niż obecnie. Według nich, Słońce zaczęło życie jako gwiazda o masie 2 razy większej niż obecnie, z czego połowę odrzuciło we wczesnej fazie istnienia. Autorzy motywowali tę sugestię, opisując obserwacje astronomiczne, które mogłyby być wyjaśnione przy założeniu znacznej szybkości utraty masy Słońca.
Nie został jednak zaproponowany mechanizm dostarczania energii, który miałby napędzać szybką utratę masy. Ponadto gdyby Słońce w początkowej fazie ewolucji było znacznie cięższe niż według standardowego modelu, szybkość zmiany wodoru w hel byłaby większa i obecnie zawartość wodoru byłaby niższa. Zatem dla zgodności z obserwowaną jasnością Słońca, jego rdzeń musiałby być gorętszy, co z kolei powodowałoby większy, czyli bardziej niezgodny z obserwacjami, strumień neutrin 8B. Obserwowane zawartości Li, Be, B na powierzchni Słońca również są niezgodne z modelem szybkiej utraty masy.