Jeziora sierakowskie Największa grupa zbiorników wodnych na terenie puszczy. Rozciągają się pomiędzy Chojnem i Mierzynem, na północ od Warty, w większości około pięćset metrów od rzeki. Stosunkowo płytkie jeziora posiadają kształt wydłużony na osi północ-południe, ale nie mają charakteru rynnowego - powstały jako wytopiska z brył martwego lodu. Ich poziom utrzymywany jest przez wody gruntowe związane z Wartą. Od północy wcinają się w pas wysokich wydm śródlądowych. Część z nich wymaga sztucznego piętrzenia, celem utrzymania wody. Akweny na zachód od jeziora Barlin (najczęściej owalne) znajdują się niżej od pozostałych, na wysokości tylko nieco przewyższającej poziom Warty w tym rejonie (do 30 cm w przypadku jeziora Radgoskiego). Powyższy stan wpływa na powstawanie wiosennej cofki na niektórych z nich. Różnica w poziomie lustra wody sięga nawet kilku metrów.