Wanda Górska (ur. 16 kwietnia 1903 w Białej Podlaskiej, zm. 10 października 1983) – polska nauczycielka, działaczka komunistyczna, konkubina prezydenta Bolesława Bieruta.
Życiorys Przez całe życia była związana z Warszawą. Z zawodu była nauczycielką. Należała do ZNP oraz ZZNP.
Podczas II wojny światowej od 1940 była zatrudniona w grupie Stowarzyszenia Przyjaciół Związku Radzieckiego. Od początku 1942 należała do Polskiej Partii Robotniczej. W jej mieszkaniu na Żoliborzu zamieszkiwał Paweł Finder (sekretarz KC PPR), którego była łączniczką do czasu jego aresztowana w listopadzie 1943. Od grudnia 1943 była łączniczką Bolesława Bieruta (formalnie męża Janiny Górzyńskiej-Bierut), z którym związała się (była młodsza od niego 11 lat). Była żołnierzem Gwardii Ludowej i Armii Ludowej.
W lipcu 1944 przebywała w Radości na obszarze przejętym przez Sowietów, następnie udała się do Lublina. Po zakończeniu wojny i nastaniu Polski Ludowej została sekretarką B. Bieruta. Była sekretarzem Krajowej Rady Narodowej. Od 1952 do 1953 pełniła funkcję szefa gabinetu premiera. Była określana mianem „królowej Belwederu”. W 1954 była delegatką na II Zjazd PZPR. Przebywała wraz z Bierutem w Moskwie, gdzie zmarł w marcu 1956.