opierał się głównie na wyposażeniu skonfiskowanym Korpusowi Czechosłowackiemu. Głosił hasła eserowskie, choć nie utrzymywał kontaktów z partią. Zaocznie skazany przez bolszewików na śmierć. Do lata 1920 oddział ten prowadził terror indywidualny, później rozrósł się do rozmiarów armii chłopskiej liczącej ok. 20 tys. ludzi wspieranej nieregularnie przez dalszych 30 tys. słabo uzbrojonych chłopów.

W maju 1920 Antonow był jednym z najaktywniejszych organizatorów zjazdu Związku Chłopów Pracujących (ZChP) w guberni tambowskiej; wzywał miejscowych chłopów do organizowania spotkań mających zmusić miejscowe władze radzieckie do respektowania woli mieszkańców. Od listopada 1920 do czerwca 1921 był faktycznym przywódcą powstania chłopskiego. Po stłumieniu powstania i zniszczeniu przez bolszewików obozu partyzanckiego nad rzeką Worona w sierpniu 1921 ukrywał się wraz z bratem Dmitrijem i zginął wraz z nim 24 czerwca 1922 w walce z Czeka, które okrążyło dom, gdzie się ukrywali.