Jeden z kierowników organów karnych władzy radzieckiej, organizował ogłoszenie „wrogów ludu” i przeprowadzanie represji w szeregach Armii Czerwonej. Od maja 1919 specjalny pełnomocnik Czeki w Wołogdzie, później na Frontach Południowym i Zachodnim. Znany z wyjątkowego okrucieństwa, m.in. z utopienia dwóch wziętych do niewoli „białych” oficerów i z planów wymordowania ludności Wołogdy i innych miast na północy Rosji. Wielokrotnie kierował komisjami ds. weryfikacji i oczyszczania różnych organów państwowych, od końca 1919 przewodniczący Wszechrosyjskiej Komisji ds. Poprawy Stanu Sanitarnego Republiki, od marca 1920 członek specjalnej komisji rządowej do zbadania okrucieństwa zachodnich interwentów i „białych” na północy Rosji. 1921-1924 pełnomocnik Czeki/GPU w rejonie Morza Kaspijskiego.
Od 1924 pracował w Najwyższej Radzie Gospodarki Narodowej i Ludowym Komisariacie Ochrony Zdrowia, 1926-1927 młodszy pomocnik prokuratora Specjalnej Prokuratury Wojskowej Sądu Najwyższego ZSRR, 1931-1934 członek Prezydium Państwowej Komisji Planowania (Gospłanu) ZSRR, od 1934 dyrektor Wojskowego Instytutu Medycznego, 1936-1937 starszy pracownik naukowy Instytutu Neurochirurgicznego. Odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.