W 1915 roku zmobilizowany do rosyjskiej armii, wkrótce jako niebezpieczny agitator został zwolniony pod pretekstem słabego wzroku i wrócił do pracy w samarkandzkim gimnazjum.
W grudniu 1917 uczestniczył w tworzeniu grupy nauczycieli-internacjonalistów będących zwolennikami władzy bolszewickiej, był aktywnym współorganizatorem i członkiem Samarkandzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, a od 11 grudnia 1917 roku komisarzem do spraw oświaty w Komitecie Wykonawczym Rad okręgu samarkandzkiego. Członek SDPRR(b), w kwietniu 1918 roku brał udział w zwołaniu zjazdu nauczycieli okręgu samarkandzkiego, był współautorem "internacjonalistycznych" deklaracji przyjętej przez ten zjazd. 25 czerwca 1918 roku został wybrany przewodniczącym Rady Delegatów Robotniczych, Chłopskich i Żołnierskich obwodu samarkandzkiego, od 23 października 1918 roku przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych Turkiestańskiej ASRR, a od 4 listopada 1918 roku równocześnie przewodniczący Najwyższego Kolegium Wojskowego do Spraw Obrony Republiki. W grudniu 1918 roku brał udział w walkach z basmaczami pod Chanabadem.