To malutka, chudziutka, już siwiejąca kobieta ze zmiętą, starzejącą się twarzą. Na rękach ma kajdany; na pryczy tylko jedna szara owcza skórka, która służyła jej i jako ciepła odzież, i jako pościel. Chodzi po swojej celi z kąta w kąt i wydaje się, że cały czas węszy, jak mysz w pułapce, i wyraz twarzy ma mysi. Patrząc na nią trudno uwierzyć, że jeszcze niedawno była piękna do tego stopnia, że oczarowywała więziennych nadzorców...
Po wyjściu na wolność w 1898 roku została osadniczką w mieście Iman, rok później wyjechała do Chabarowska, by wkrótce potem powrócić na Sachalin.
W lipcu 1899 roku została ochrzczona w obrządku prawosławnym i przyjęła imię Maria.
Umarła z powodu przeziębienia w 1902 roku, o czym dowiadujemy się z dokumentów więziennych, i została pochowana na Sachalinie.
Pomnik i legenda Na moskiewskim Cmentarzu Wagańkowskim znajduje się pomnik, poświęcony Sońce Złotej RączceBolszoj Gorod Московские места силы.. Legenda głosi, że odescy złodzieje po śmierci Sońki zamówili u włoskich rzeźbiarzy pomnik, by postawić go na cmentarzu w Wagańkowie. Wykonany z białego kamienia pomnik przedstawia kobietę, stojącą pod trzema palmami. Z czasem figura utraciła ręce i głowę, a z trzech palm została tylko jedna. Pomnik zaczęto szanować dopiero w początkach lat 1990.