kompanii „Rudy” – batalionu „Zośka” – Brygady Dywersyjnej „Broda 53” Zgrupowania „Radosław” AK (Tadeusz Milewski poległ w powstaniu; 5 sierpnia 1944 roku).
Po wojnie wróciła do rodzinnego Gdańska i wyszła za mąż za Edmunda Wojtalewicza (1913–1971). Współpracowała z NSZZ „Solidarność”. W 1986 roku Budzimira Wojtalewicz wyszła ponownie za mąż, za Niemca Herberta Winke i osiadła wraz z nim w Atzelgift. Po śmierci męża w wypadku samochodowym (3 grudnia 2011 rokuIrena Łaszyn, Żeby Budzię obudzić. Historia wielkiej tragedii i wielkiej miłości dziennikbaltycki.pl, 26 listopada 2012 [dostęp 2024-11-06].) powróciła na stałe do Polski.
Była bohaterką powieści niemieckiego historyka Dietera Schenka, pt. Jak pogoniłam Hitlera oraz filmu dokumentalnego Barbary Balińskiej i Krzysztofa Kalukina pt. Jedenaste Przykazanie z 2008 roku.
Za niezachwianą wierność tradycjom gdańskiej Polonii i wcielanie w życie idei porozumienia i przyjaźni między narodami w 2008 roku otrzymała Medal św. Wojciecha.
Została pochowana na gdańskim cmentarzu Srebrzysko (rejon X, kwatera IV-10-11a).
Przypisy
Kategoria:Kobiety – powstańcy warszawscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Gdańsku Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2015