Jonasz (ur. ? - zm. maj 1813) – cesarz Etiopii od 18 sierpnia 1797 do 4 stycznia 1798 roku. Pochodził z dynastii salomońskej. Był synem Letezuma i wnukiem cesarza Fasiledesa, rządzącego Etiopią w XVII wieku.
Panowanie Według angielskiego egiptologa i orientalisty, Edwarda Alfreda Thomsona Wallisa Bugde'a, Jonasz został uczyniony cesarzem przez rasa Izraela z Begiemdyru, a odwołany przez Gugsę, wodza plemienia Jedżu Oromo. Według Kroniki królewskiej Jonasz został proklamowany cesarzem po tym, jak poprzedni cesarz Salomon III został pokonany przez buntownika, balambarasa Asserata, który zmusił go do ucieczki z Gondaru. W czasie rządów Jonasza Etiopię nawiedziła klęska głodu. W jej wyniku siódmego listopada 1797 zmarł syn cesarza, Mafu, a następnie żona, Estera. Pozbawiony wsparcia najważniejszych możnowładców - rasa Mareda, Hajlu Eszte, dedżazmacza Uelde Syllasje i rasa Guebry, Jonasz stracił tron na rzecz Tekle Gijorgisa I, który wrócił z wygnania. Na wieść o powrocie Tekle Gijorgisa, gdy ten znajdował się w odległości jednego dnia drogi, Jonasz uciekł do sanktuarium w pałacu abuny.