Od 31 lipca 1934 2 zastępca szefa Zarządu NKWD obwodu moskiewskiego, od 19 lutego 1935 zastępca szefa Komendantury Moskiewskiego Kremla ds. Ochrony Wewnętrznej, od 29 listopada 1935 starszy major bezpieczeństwa państwowego, od 28 lutego 1936 do 16 marca 1937 zastępca szefa Zarządu NKWD Kraju Zachodniosyberyjskiego, od 16 marca 1937 do 25 stycznia 1938 szef Zarządu NKWD obwodu orenburskiego. 25 stycznia 1938 mianowany komisarzem bezpieczeństwa państwowego III rangi i ludowym komisarzem spraw wewnętrznych Ukraińskiej SRR (do 14 listopada 1938), równocześnie od 18 czerwca do 26 grudnia 1938 był członkiem Biura Politycznego KC KP(b)U. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1 kadencji i do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR 1 kadencji. Odpowiedzialny za masowy terror na Ukrainie, w tym wobec Polaków – mieszkańców Ukraińskiej SRR.
14 listopada 1938 upozorował samobójstwo i uciekł z Kijowa w obawie przed aresztowaniem (przed którym ostrzegł go ludowy komisarz spraw wewnętrznych ZSRR Nikołaj Jeżow), ukrywał się pod Moskwą, następnie w Miassie, jednak 15 kwietnia 1939 został aresztowany, 27 stycznia 1940 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR i rozstrzelany.