Pogląd Reynoldsa, że warto jest badać nie tyle te osoby, które założyły własną firmę, ile te, które ją (w sposób udany lub nie) zakładają, zbiegło się w znacznej mierze z postulowaną przez Gartnera re-orientacją badań nad przedsiębiorczością. Już w końcówce lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku na łamach „American Journal of Small Business” Gartner twierdził, że istnienie zestawu osobowych cech przedsiębiorczych jest co najmniej wątpliwe. Zamiast tego zaproponował, by skupić się na działaniach, które są podejmowane przez przedsiębiorców. Podejście to nie wyklucza w kategoryczny sposób analizowania pewnych cech przedsiębiorcy, lecz zwraca uwagę na fakt, że przedsiębiorcą można być jedynie, gdy wykonuje się działania przedsiębiorcze. Zogniskowanie badań nad przedsiębiorczością wokół działań i zachowań raczej niż cech osobowych stworzyło dobry klimat dla rozwoju koncepcji preprzedsiębiorczości. Koncepcja preprzedsiębiorczości również opiera się na podejmowanych działaniach, tyle tylko że ma uchwycić fazę wcześniejszą, gdy firma jeszcze w sensie formalnym, a często nawet dosłownym, nie istnieje.
Od czasu pojawienia się w 1992 roku pierwszego artykułu poświęconego preprzedsiębiorczości liczba publikacji na ten temat stale rośnie.