Depresja atypowa (zaburzenia depresyjne z cechami atypowymi) – jest jedną z postaci depresji, różniąca się od postaci typowej tego zaburzenia następującymi cechami: podnoszeniem się (tzw. reaktywnością) na ogół obniżonego nastroju w odpowiedzi na przyjemne sytuacje lub zdarzenia, wzmożeniem apetytu lub przyrostem masy ciała, wzmożoną sennością (hipersomnią), uczuciem zmęczenia lub ciężkości ciała (ang. leaden paralysis „paraliż ołowiany”), znaczną wrażliwością na odrzucenie w relacjach interpersonalnych (zwykle występującą nie tylko podczas trwania epizodu depresyjnego). Określenie „atypowa” uwydatnia różnicę pomiędzy takim obrazem zaburzeń depresyjnych a postaciami depresji przebiegającymi z bezsennością, spadkiem apetytu, anhedonią (np. depresją melancholiczną). Ponadto zaburzenia depresyjne o atypowych cechach, w porównaniu z typowymi zaburzeniami depresyjnymi, ujawniają się we wcześniejszym wieku, charakteryzują się wydatnym spowolnieniem psychoruchowym, częściej współwystępują z zespołem lęku napadowego, nadużywaniem lub zależnością od substancji psychoaktywnych oraz z zaburzeniami somatyzacyjnymi.